EKMEK KURAN ÇARPSIN DİYENLERLE YÜZLEŞELİM

Genellikle insanlar ‘’Ekmek-Kur’an çarpsın’’ sözünü çokça kullanırlar.

Halbuki insanı Kuranda ekmekte çarpmaz. Sadece Kuran yaşanmadığı, ekmeğe şükretmediğimiz zaman çarpılırız.

Rabbimiz;“Allah’ın emir ve yasaklarına uymayanlar ilahi yasalara maruz kalırlar…”  

Ve 'Başınıza gelen her musibet, kendi ellerinizle işledikleriniz yüzündendir...' (Şûrâ 30) diyerek bu gerçeği yüzümüze çarpar. Demek ki insan ancak ilahi yasalara uymadığı zaman çarpılır. Çarpılma bekleyenler, sünnetullahın nasıl işlediğini anlamayanlardır. Sorumluluktan kaçıp suçu nesnelere atmak, kendi irademizi yok saymaktır."

Rızkımızı emeğimizle kazanmaz, harama bulaşırsak, hırsızlık yaparsak, haksız kazanç peşinde koşarsak, kazancımıza faizi bulaştırırsak, işçimizi ezer iş ahlakına uymazsak çarpılırız.

KARDEŞLERİM, İlahi emir ve yasaklara uymayan bunca insan neden çarpılmıyor diye düşünenleriniz olabilir. Onlara da derimki; Belki de çarpılmışız da fark etmiyoruz. Bir bakalım topluma ne halde…

Güven yıkılmış, kardeşliğin yerini kalleşlik almış, toplum duyarsızlaşmış, insan yalnızlaşmış, ihanetler artmış, zina yaygınlaşmış, haya rafa kalkmış, öldürmeler çoğalmış vs. vs…

Üstelik en büyük çarpılma, kalplerimizin hissizleşmesidir. Merhametimizi kaybetmemiz, bir yetimin ağlayışına karşı körleşmemiz, adaletsizliği kanıksamamız fiziksel bir felaketten daha büyük bir çarpılmadır. Kalbi mühürlenmek, doğruyu yanlıştan ayırt edemez hale gelmek, ilahi cezaların en büyüğü değil midir? Maddi olarak zenginleşirken, manevi olarak iflas ediyorsak; cüzdanlarımız dolarken ruhlarımız boşalıyorsa, asıl felaket budur.

KARDEŞLERİM, Söyler misiniz Allah daha nasıl çarpsın? Bizi uyandırmak için daha kaç bela yağdırsın… Çarpılmayı sadece taş kesilmek sananlar yanılıyor. Bereketin evlerimizden, huzurun kalplerimizden, güvenin sokaklarımızdan çekilmesi en büyük çarpılmadır. Artık dildeki yeminleri bir kenara bırakıp, Kur'anın ahlakıyla ahlaklanma, ekmeğin ise hakkını vererek şükretme vaktidir. Kendimizi düzeltmediğimiz müddetçe, ne yeminler bizi kurtarır ne de kaçtığımız gerçekler…