Nasip Izgara: Gayretle Pişen Lezzetin Hikâyesi

Nasip Izgara: Gayretle Pişen Lezzetin Hikâyesi

Anadolu’da “nasip” denildi mi, sadece sofraya gelen lokma anlaşılmaz.
Nasip; emektir, sabırdır, vaktinde uyanmaktır.
Ve en önemlisi, gayrettir.

Çünkü bu topraklar şunu öğretir:
Birini yer, dokuzunu bırakır ama nasip, çalışana yönünü döner.

İşte Nasip Izgara tam da bu anlayışın ete kemiğe bürünmüş hâlidir.

Daha şehir uykudayken…
Sanayi yollarında henüz araç sesi yokken…
Seher yeli dükkânın kapısından içeri süzülürken başlar hazırlık.
Ocak yanar, kazan kaynar, niyet tazelenir.

Derler ki sabahın havası şifadır.
Derler ki erken kalkanın işi rast gider.
Nasip Izgara’da bunlar söz değil, yaşanmışlıktır.

Sanayi içinde küçük bir lokanta…
Ama hikâyesi büyük, mutfağı derin, gönlü bol.

Herkes burayı bilir.
Ama herkes bu lezzetin arkasındaki sabrı bilmez.
5–7 saat boyunca ağır ağır kaynayan kemikli kelle paçaların,
sadece mideyi değil, iliği kemiği de onaran şifasını herkes anlatamaz.

Bugün herkes hızlı yemek peşinde.
Ama burada aceleye yer yoktur.
Çorba sabırsızlığa gelmez,
ızgara dikkatsizliği affetmez.

Et, ateşe atılmaz;
ateş, ete emanet edilir.

İşte bu mutfağın başında Şef Osman Bey durur.
Çocukluktan gelen bir meslek…
Aileden miras kalan bir aşçılık terbiyesi…
Tencereye sadece et değil, alın teri de girer.

Osman Bey için yemek yapmak ticaret değil,
bir emanet işidir.
Gelen misafir aç da olabilir, yorgun da…
Ama buradan tok ve memnun kalkmadan kimse gönderilmez.

Izgaralar damak çatlatır.
Çorbalar şifa niyetine içilir.
Her tabakta denge, her lokmada ölçü vardır.

Bir de işin şu tarafı var:
Burası pahalı sofraların yeri değildir.
Hesaplıdır, hem de fazlasıyla.
Ama ucuzlukla övünmez;
helallikle övünür.

Küçük bir dükkân…
Ama büyük bir gönül.
Az masa, bol muhabbet.

Ailenizle gidip rahatça yemek yiyebileceğiniz,
çocuklarınızı gönül huzuruyla oturtabileceğiniz,
“bugün doğru yere geldik” diyeceğiniz bir mekân.

Ve unutmayın…
Nasip Izgara akşamları açık değildir.
Çünkü buranın lezzeti, geceye değil, sabaha hazırlanır.

Saat 16.00’ya doğru yemekler tükenir.
Ondan sonrası yarının nasibidir.
Ocak söner ama hazırlık bitmez.

Lezzet, sabah namazıyla başlar,
ikindi vaktiyle tamamlanır.

Bu yüzden buraya gelen sadece yemek yemez;
bir hayat dersine de şahit olur.

Çünkü Nasip Izgara şunu hatırlatır bize:
Nasip beklenmez, hak edilir.
Gayret edenin yolunu bulur.
Erken kalkanın sofrasına bereket olur.

Yolu sanayiye düşen değil,
nasibi olan mutlaka uğrar.

Ama geç kalmayın…
Çünkü nasip, beklemeyi sevmez.