KABEDE HACILAR HU DER

KABEDE HACILAR HU DER ALLAH!

Son günlerde sosyal medyada ‘’Kâbe’de hacılar Hu der ” ilahisi en çok izlenen ve beğenilen bir ilahi oldu. Kimi övüyor, kimi Celal Karatüre’ yi küçümsüyor. Bu güzel ilahiyi söyleyen kişi üzerinden eleştirenlerde var Burada önemli olan söyleyenin kimliği değil, zikredilen isimdir. İslam’da üstünlük, alkışta değil; takvadadır. (Hucurât, 13) (Keşke bir imam arkadaşım bu ilahiyi söyleyip gündeme taşısaydı çok iyi olurdu.)

KARDEŞLERİM, Bir Müslümanın soyu veya geçmişte yaptığı hatalar geçmişte kalmıştır. Ama tövbe edeip yönünü Kâbe’ye çevirmişse, diline “Allah” adını almışsa, biz kimiz ki onun niyetini sorguluyoruz?Toplum olarak garip bir alışkanlığımız var. Bir insan kötülük yaparken sessiz kalıyoruz. Ama aynı insan tövbe ettiğinde, ibadete sarıldığında hemen geçmişini önüne koyuyoruz. “Sen dün şöyleydin” diyoruz. Oysa tövbe kapısı kapanmamışken, biz hangi hakla o kapıyı kapatmaya kalkıyoruz? Nice günahkârlar vardır ki bir gözyaşıyla arınmıştır. Nice düzgün görünenler de vardır ki kalbi kibirle kararmıştır. Kâbe’de “Hu” demek, Allah’ı anmak her Müslüman için bir şereftir. Bunu söyleyenin geçmişi değil, o anki teslimiyeti önemlidir.

KARDEŞLERİM, Bazı çevreler meseleyi hafife alarak, bunu çocukça şarkılarla kıyaslıyor. “Çocuklar hav hav” gibi şarkılarla ilahiyi küçümsemeye çalışıyorlar. Oysa arada dağlar kadar fark var. Biri nefsin eğlencesi, diğeri kalbin zikridir. Biri gelip geçici bir melodi, diğeri ebedî olanın adıdır. Allah’ın ismiyle söylenen bir söz, sıradan bir şarkıyla aynı kefeye konulamaz. Elbette sanatçı da olsa, sıradan bir insan da olsa herkes hata yapabilir. Hepimiz beşeriz, şaşarız. Ama asıl büyüklük, hatada ısrar etmekte değil; hatadan dönmektedir. İslam tarihi bunun örnekleriyle doludur. Dün İslam’a düşman olan nice isim, sonra bu dinin en büyük hizmetkârı olmuştur. Hz. Ömer bunun en çarpıcı misalidir. Dün kılıcıyla karşı çıkan, bugün adaletiyle anılan bir şahsiyet olmuştur.

KARDEŞLERİM, Bizim vazifemiz, insanların kalbini yarıp niyet okumak değildir. Hayra teşvik etmek, iyiliği desteklemek ve dua etmektir. Bir insan Allah’ı anıyorsa, buna sevinmek gerekir. Çünkü bir kişinin kalbinin yumuşaması, bir toplumun umududur. Şunu da unutmamak gerekir: Sosyal medya alkışları geçicidir. Bugün göğe çıkaranlar, yarın yerin dibine sokabilir. Ama Allah’ın katındaki değer, insanların yorumlarına göre değişmez. Gerçek değer, takvadadır. Takva ise gösterişte değil; ihlâstadır. Biz kendi halimize bakalım. Başkasının geçmişini konuşmak kolaydır. Zor olan, kendi nefsimizle yüzleşmektir. Bir insan Kâbe’de “Allah” diyorsa, biz de “Allah kabul etsin” demeliyiz. Üstünlük, şöhrette değil; takvadadır. İnsanları geçmişleriyle değil, yöneldikleri istikametle değerlendirelim. Çünkü hepimizin yarın Allah’ın huzurunda vereceği bir hesabı var. Alkışın değil, Hakk’ın ölçüsünü esas alalım. Çünkü gerçek değer, O’nun katındadır.

Rabbim bizleride Kabede Huu demeyi nasibeylesin inş.