RUHSUZ MÜSLÜMANLARLA YÜZLEŞELİM

Bir Müslüman düşünün ki; yüce hedefler için ahlakını, değerlerini ve kardeşliğini bile gözden çıkarabileceğini söyleyebiliyor. Yola niçin çıkıldığının artık bir önemi kalmadığını ve önemli olanın, bedeli ne olursa olsun yoldaki kazanımların korunması olduğunu öğütlüyor.

Eğer bu Müslüman, hedefe ulaşmak için kardeşlerimizi harcamamıza, kolayca yalan söylememize, iftira etmemize, haksızlık yapmamıza, kul hakkına girmemize engel olmuyorsa pasif bir dindarlığa dönüşmüştür. İşte bu dindarlık, ruhunu kaybetmiş demektir.

KARDEŞLERİM, Bir dindarlık düşünün ki; bizi daha ahlaklı, daha güvenilir, daha adaletli, daha merhametli ve daha mütevazı kılmıyor. İşte bu dindarlık, ruhunu kaybetmiş demektir.

Bir namaz düşünün ki; bizi haksızlıktan, adaletsizlikten ve kul hakkından alıkoymuyor.

Bir oruç düşünün ki; rüşvetten, torpilden, iltimastan ve kayırmacılıktan alıkoymuyor.

Bir zekat düşünün ki; faizden, haram lokmadan ve haksız kazançtan alıkoymuyor.

Bir hac düşünün ki; kinden, nefretten ve düşmanlıktan alıkoymuyor.

İşte bu ibadetler ruhunu kaybetmiş demektir.

KARDEŞLERİM, Bir sakal düşünün ki; bizi insanlara kaba davranmaktan, komşumuzla kavga etmekten, akrabamızla küs durmaktan alıkoymuyor.

Bir sakal düşünün ki; merhametsizlikten, ahlaksızlıktan ve vefasızlıktan alıkoymuyor.

Bir sakal düşünün ki; yalandan, iftiradan ve gıybetten alıkoymuyor.

İşte bu sakal, ruhunu kaybetmiş demektir.

Bir tesettür düşünün ki; bizi ana-babamıza saygısızlıktan, eşimize zulmetmekten ve çoluk çocuğumuzu ihmal etmekten alıkoymuyor.

Bir tesettür düşünün ki; görmemişlikten ve israftan alıkoymuyor.

İşte bu tesettür, ruhunu kaybetmiş demektir.

Bir ilim düşünün ki; bizi yanlışlıklara, haksızlıklara ve adaletsizliklere karşı sessiz kalmaktan alıkoymuyor.

Bir ilim düşünün ki; makamlarımızı ve itibarımızı kaybetme korkusundan alıkoymuyor.

Bir ilim düşünün ki; haramlara, günahlara ve zulümlere fetva üretmekten alıkoymuyor.

İşte bu ilim, ruhunu kaybetmiş demektir.

KARDEŞLERİM, Bir dava düşünün ki; bizi değerlerimizi kaybetmekten, dostlarımızı harcamaktan, kardeşliğimizi katletmekten alıkoymuyor.

Bir dava düşünün ki; servet biriktirmekten, mal/makam peşinde koşmaktan ve birbirimizin ayağını kaydırmaktan alıkoymuyor.

Bir dava düşünün ki; dünyevileşmekten, hedef ve ideallerimizi yitirmekten ve kodamanlaşmaktan alıkoymuyor. İşte bu dava, ruhunu kaybetmiş demektir.

Bir İslami faaliyet düşünün ki; ne kadar çok yapılırsa yapılsın etkisi de o derece azalıyor.

Evet, işte bu, ruh kaybıdır. Eğer ruh kaybedilirse tüm makamlar, mevkiler ve kurumlar koca bir cesetten ibarettir.

Ruhunu kaybeden cesetler ise çürümeye mahkum olurlar…