GÖNÜLDEN GÖNÜLE CUMA SOHBETİ

_ÖNEMLİ OLAN, GERİDE GÖNÜLDE NE BIRAKTIĞIMIZ

Bismillahirrahmanirrahim.

Kıymetli kardeşlerim, toprağına ayak basmaktan şeref duyduğum Akşehir’in asil ve vefalı insanları…

Cumanız mübarek olsun.

Bazen insan durup düşünüyor: Bir memleketi memleket yapan gerçek değer nedir? Sadece tozlu so-kakları, taş binaları ya da dükkânları mı? Elbette hayır…

Akşehir’i asıl Akşehir yapan; Sultan Dağları’nın serin esintisinde birbirinin derdiyle ısınmayı bilen ko-caman yürekli insanlarıdır.

Bizler canımız yandığında komşusunun kapısına koşan, bir cenaze olduğunda o acıyı kendi yüreğinde hisseden, lokmasını bölüşürken gözünü arkada bırakmayan bir neslin evlatlarıyız.

Ama gelin, bugün kalbimize dürüstçe dokunalım. Açık konuşalım, kendimizle yüzleşelim…

Evlerimizi güzelleştirdik, kapılarımızı çelikledik, maddi imkânlarımızı artırdık.

Peki, soruyorum size kardeşlerim:

Bu süreçte birbirimize olan mesafemiz de mi büyüdü?

Aynı arastadan geçiyor, aynı caddede yürüyoruz; fakat birbirimizin hayatından tamamen habersiz mi-yiz?

Yan komşumuzun evinde tencere kaynıyor mu, bundan haberdar mıyız?

O canım kiraz bağlarında ömrünü tüketmiş bir yaşlımızın yalnızlıktan buz tutmuş kalbini bugün kaçı-mız ısıtıyoruz?

Bereket, sadece tarlaya düşen yağmurdan ibaret değildir.

Gerçek bereket; bir yetimin başını okşamak, darda kalan bir esnafa gönül yoldaşı olmak ve gurbette-ki evladının yolunu gözleyen bir ananın duasını almaktır.

GÖNÜL EŞİĞİ VE ALIN TERİ

Kardeşlerim, akşam evimize giderken heybemize dikkatle bakalım.

O heybedeki ekmekte yetim hakkı ya da kul hakkı var mı?

Akşehir’in insanı toprağı tırnağıyla kazır; helalin kıymetini çok iyi bilir.

Unutmayalım ki haramla kurulan şatafatlı sofralar kalbe huzur vermez.

Alın teriyle yoğrulmuş tek bir lokma ve vicdanı rahat bir uyku, asıl zenginliğin ta kendisidir.

YARENİLİK VE MUSALLA TAŞI

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) ne güzel buyuruyor:

“Komşusu açken tok yatan bizden değildir.”

Biz bu topraklarda yarenliği ve sırdaşlığı öğrendik.

Komşuluk sadece duvar duvar üstüne oturmak değil; gönülden gönüle uzanan bir bağdır.

Yarın hepimiz yaşlanacağız. Bugün görmezden geldiğimiz o yalnızlık, yarın bizim de kapımızı çalacak.

Ve bir gün…

O çok sevdiğimiz evlerimiz, bağlarımız ve biriktirdiğimiz paralarımız arkamızda kalacak.

Bizler o soğuk musalla taşına uzanacağız.

Acaba ardımızdan,

“Çok malı mülkü vardı.”

mı diyecekler?

Yoksa gözleri nemli bir şekilde,

“Yüreği çok güzeldi, zor günümde Hızır gibi yetişti.”

mi diyecekler?

İşte asıl mesele budur.

GELİN, KALBİMİZİN PASINI SİLELİM

Geniş evler inşa ederken gönüllerimizi küçültmeyelim.

Cebimiz dolsun ama merhametimiz eksilmesin.

Bu mübarek Cuma gününde Akşehir’imizin kadim gönül köprülerini yeniden kuralım.

Bir hastanın duasını alalım, bir esnafa can olalım, bir dertlinin yükünü omuzlayalım.

Bunun için büyük servetlere lüzum yok.

Bazen gözlerinin içine bakarak verilen samimi bir selam, bazen sıcak bir çorba, bazen de sadece:

“Yalnız değilsin kardeşim.”

diyebilmek kâfidir.

Çünkü bu dünyadan göçerken yanımızda götüreceğimiz yegâne şey, biriktirdiğimiz paralar değil; ka-zandığımız gönüllerdir.

Yüce Yaradan, bizleri kalbi uyanık, merhameti bol ve vefalı kullarından eylesin.

Cumanız mübarek olsun.

Saygılarımla…

MEHMET TOZOĞLU